vrijdag 15 november 2019

Streepjes #13 en #14

Nou ja, technisch gezien zijn QR-codes niet zozeer streepjes, alhoewel..   Ik las dat het feitelijk een tweedimensionale streepjescode is, en QR staat voor 'quick response'. Het was voor het eerst dat ik dit soort bewerkte QR-codes ontdekte.
De eerste komt van een verpakking met een kruidenmix voor chili con carne, en de onderste van ingevroren vis waarbij óók de vis helemaal in QR-stijl is.



woensdag 13 november 2019

De allerlangste benen

En die zijn van mij dus! 😉 Het lijken wel stelten.


Deze foto is midden op de dag gemaakt, maar de lange schaduw komt omdat ik bovenop de duin sta. En de duinen van Terschelling zijn hoog!

dinsdag 12 november 2019

Aangespoeld

"Nog steeds spoelt lading van MSC Zoe aan op de stranden", lazen wij op een bord bij een container aan de rand van het strand op Terschelling.
Toevallig zag ik vandaag een artikel bij RTVNoord waarin verteld werd dat de bergingsoperatie van deze containerramp nu ten einde loopt. In totaal ging het om 3250 ton afval, waarvan naar schatting 800 ton nog niet is teruggevonden. Het is echt niet te bevatten toch?


En ook op een andere plek bij de duinen stond nog steeds een container. Op de rand stonden 2 sneakers waaraan een hele lading schelpen vastzat.


zondag 10 november 2019

Rondom Rolde en het Ballooërveld

Een heerlijke wandeldag vandaag! We kozen voor één van de Groene Wissel-wandelingen die vertrekt uit Rolde en over het heideveld Ballooërveld gaat. Een paar foto's van onderweg:


Met een slingerend paadje over de hei:



Wij waren verrast door dit geel bloeiende veld. Het leek op koolzaad, maar dat hebben we nog nooit in november gezien. (?)


zaterdag 9 november 2019

Het Wakend Oog

..is een koffiehuis aan de haven van west-Terschelling, tegenover de veerterminal waar je aankomt van en vertrekt naar Harlingen. Het is een voormalig wachtlokaal van de gelijknamige schippersvereniging. Het oog bood de vissers van het eiland bescherming als zij bij stormen hun drooggevallen schepen moesten bewaken.
Oorspronkelijk was het huisje gebouwd van wrakhout, maar in 1882 werd het herbouwd van steen. En inmiddels is het een Rijksmonument.



Wij hebben er op de dag van vertrek, toen we toch wat te vroeg bij de veerterminal waren en nog even tijd hadden, genoten van koffie met cranberrygebak.

vrijdag 8 november 2019

Wrakkenmuseum

Het Wrakkenmuseum in het dorp Formerun is gevestigd in een authentieke Terschellinger boerderij. De eigenaar verzamelt sinds 1975 opgedoken stukken uit scheepswrakken rondom het eiland. Daarna is niets meer weggegooid lijkt het wel ;). Zelfs de boerderij is deels gebouwd van restanten van een Noors schip dat in 1905 bij Terschelling verging.
De entreeprijs hangt af van je lengte: onder de 1 meter en boven de 2 meter mag je gratis naar binnen, en daartussen betaal je óf € 2,50 óf € 4,50.


Binnen zijn onderdelen van schepen gebruikt om alles ten toon te stellen. Behalve dat staat er van alles op de grond en hangen er dingen aan het plafond. We keken onze ogen uit, wat een spullen!



In de meeste vitrines wordt er vermeld waar het vandaan komt, dus van welk scheepswrak en wanneer het vergaan is.



Voor meer info kijk hier.

woensdag 6 november 2019

Kleine Kamertjes #17

We waren in het Wrakkenmuseum in het dorpje Formerun en tsja, het spreekt vanzelf dat ik het niet kon laten om van de deuren naar het heren- en damestoilet een foto te maken. Het Wrakkenmuseum toont zowel vondsten uit wrakken door duikers, als van jutters op het strand.



Meer signs vind je bij Tom The Backroads Traveller.

dinsdag 5 november 2019

De Walvis

Voordat we naar Terschelling gingen kregen we de tip om ook een keertje naar paviljoen De Walvis te gaan, net buiten het dorp west-Terschelling. Je kunt daar heerlijk zitten met een prachtig  uitzicht op het Groene Strand. Klopt! We zijn er zelfs 2 keer geweest.
En ook binnen was het de moeite waard.



Al lopend over het wad,
Verander ik langzaam in mijn omgeving.
Ziltig ruikt de lucht, zout proeft mijn huid.
Zand kriebelt zich een weg naar overal.
Mijn gedachten worden weggevoerd door de wind,
zodat ik zweef tussen hemel en aarde.
Wat rest is stilte en tevredenheid.
-MARLEEN- 

(is van een naamgenoot, niet van mij hoor)


maandag 4 november 2019

Strandlopertjes

Geweldig leuk om naar te kijken, die drieteenstrandlopertjes in de branding. Ongelooflijk hoe hard ze kunnen rennen met die kleine pootjes!



En deze stond op een muur in het centrum van west-Terschelling:


zondag 3 november 2019

Zwerfsteenpad bij Borger

Vanmiddag liepen we het Zwerfsteenpad, een wandelroute door en rondom Borger die bewegwijzerd is door middel van 'steenmannetjes':


Hier steken we het Kanaal Buinen-Schoonoord over:


Op het viaduct over de N34 bij Borger staat sinds afgelopen zomer een stalen silhouet van een mammoet. Het was bedoeld als verwijzing naar het openluchtspektakel 'Mammoet', dat deze zomer werd uitgevoerd. De mammoet op het viaduct is blijven staan als visitekaartje voor het dorp. 


De wandeling komt langs een Joodse begraafplaats, net buiten Borger. Voor de 2e wereldoorlog leefde er in Borger namelijk een kleine Joodse gemeenschap, en naast een eigen synagoge bezat zij deze kleine begraafplaats. Een prachtige plek tussen de bomen.



zaterdag 2 november 2019

De Brandaris

De Brandaris op Terschelling is de oudste en ook nog werkende vuurtoren van Nederland. Hij staat midden in het dorp West-Terschelling, en werd gebouwd in 1593/1594. Door z'n vorm is het een opvallende vuurtoren.
De naam komt van Sint Brandarius of Sint Brandaan; in het huidige dorp stond ooit een Sint-Brandariuskerk, waarvan de toren als baken voor de scheepvaart diende. De kerk bestaat niet meer, en de rol van baken is overgenomen door de huidige Brandaris die dus de naam heeft behouden.
Hieronder een aantal foto's van de vuurtoren.



Gezien vanaf het hoogste punt van Terschelling, Kaapsduin, met zicht op de Waddenzee:



En hier in de verte, toen we terug wandelden naar het dorp door het natuurgebied Noordsvaarder met eb. Rechts op de foto is de veerboot te zien die in de haven ligt.


vrijdag 1 november 2019

Het strand van Schylge

Schylge? Ja, daar waren wij de afgelopen week: op Terschelling. Of zoals ze daar zeggen: Schylge. Prachtig was het daar, bovenal het eiland zelf -waar we voor het eerst waren-, maar natuurlijk ook het weer. Zoveel zon, heerlijk!
Deze foto's zijn van gisteren, toen we vanuit west-Terschelling een heel eind over het eiland hebben gefietst en ook een stuk langs het Noordzeestrand liepen.


Bérgen met schelpen zagen we. Hier op de voorgrond vele duizenden zwaardschedes.



zondag 27 oktober 2019

Themawandeling door Coevorden

Een leuke manier om wat meer over de geschiedenis van het vestingstadje Coevorden te weten te komen is door de wandeling 'Scherven van een stad' te lopen. Je komt dan langs een aantal locaties die thema's hebben als Bommen Berend, Garnizoensstad en Vesting. Die plekken zijn gemarkeerd met ijzeren panelen met informatie én met een gedicht van dichter Jean Pierre Rawie uit Groningen. Hieronder zie je 2 daarvan.

Dit paneel met de titel KOE-VOORDE nodigt je uit om je deze plek voor te stellen als moeras, met berken, struiken en vennetjes. 'Koe-voorden' waren doorwaadbare plekken voor koeien, en mensen natuurlijk, en karren vol handelswaren. Zo ontstonden belangrijke handelsroutes, onder meer vanuit Duitsland. De Anerdijk was een belangrijk knooppunt op twee van deze routes.

"In ons bestel zijn kerk en staat gescheiden
maar ooit werd deze Anerdijk door beide 
gezamenlijk bekostigd en benut:
eendracht maakt macht. Dat waren nog eens tijden!"

In 1672 verovert de bisschop van Munster, bijgenaamd Bommen Berend, veel steden waaronder Coevorden. Rond de stad ligt een gracht die 's winters dichtvriest. Voor de zekerheid laat Bommen Berend gaten in het ijs hakken om de doorgang te blokkeren, maar schoolmeester Meyndert van der Thijnen verzint een list en vlecht matten aan elkaar tot bruggen, zodat soldaten kunnen oversteken en vervolgens Coevorden kunnen ontzetten.

"Tegen de vorst liet Bommen Berend wakken
in de bevroren vestinggrachten hakken.
Maar Meyndert legde biezen matten neer,
toen moest Berend wel zijn biezen pakken."

zaterdag 26 oktober 2019

Boeken van Jan Siebelink

Na mijn kennismaking met Jan Siebelink via het boek Mijn leven met Tikker las ik -want ik wilde meer- meteen nog twee van zijn boeken: Knielen op een bed violen en De buurjongen.


Knielen op een bed violen vertelt het leven van Hans Sievez, een jongen die na de dood van zijn
moeder wegvlucht van zijn vader en daarmee alle contact verbreekt. Hij vindt een kamer bij een hospita en krijgt een baantje bij een kwekerij, waar hij opvalt door zijn precisie en toewijding voor het vak. Daar komt hij via een collega in aanraking met godsdienstig radicalisme. Hans Sievez trouwt met zijn grote liefde Margje en samen beginnen ze een eigen kwekerij in Velp. Het gezin wordt uitgebreid met de zonen Ruben en Tom. Maar ook als het zwartste denken zijn leven volledig overneemt en hem vervreemd van iedereen om hem heen, kan hij geen afstand nemen.




De buurjongen gaat over Henk Wielheesen, die naast het gezin
Sievez woont en na de dood van zijn moeder door hen wordt opgevangen. Er ontstaat een hechte vriendschap met Ruben en de twee zijn als broers. Henk, die moeite heeft met spreken en sociale contacten, is stil en schuchter. Mysterieus misschien wel.
Siebelink beschrijft hoe Henk strijdt met verwarrende gedachten, de omgang met mensen en familieverhoudingen. Een ontroerend verhaal en net als Knielen op een bed violen op een pakkende manier verteld.

Ik las ergens in een recensie dat Jan Siebelink schrijft alsof hij schildert, en daar kan ik mij wel in vinden.