vrijdag 15 februari 2019

Tentoonstelling Piet Sebens

'Piet Sebens. De Kom en ik' is een mooie en ingetogen expositie die nu te zien is in Museum de Buitenplaats in Eelde. Piet Sebens (1961) schildert voornamelijk stillevens, waarop bijna altijd wel iets van keramiek te zien is. Hij besteedt erg veel tijd en aandacht aan zijn werken, en dat is te zien want zijn schilderijen zijn werkelijk prachtig.
Het keramiek wat hij schildert komt veelal uit zijn eigen collectie, en de expositie toont in een paar gevallen ook inderdaad zowel het object als het schilderwerk. Bijvoorbeeld de 19e eeuwse stoftheebusjes, of "Chaïre's". Eerst zie je ze in een vitrine..


..en dan op een schilderij:


De tentoonstelling is nog te zien tot en met 5 mei.

donderdag 14 februari 2019

Valentijnsdag

Niet dat wij er ook maar iets aan doen, aan deze dag van de commercie liefde. Een stukje Hollandse nuchterheid denk ik. Doe maar gewoon, zoiets. Of klinkt dat nu juist vreselijk saai? Wat mij betreft niet hoor. Iedereen mag doen wat hij of zij wil.
Ik wens je in elk geval een fijne dag!

woensdag 13 februari 2019

St Tomaskyrkja

Op vakantie schrijf ik dagelijks uitgebreid een stuk over die dag. En later thuis vind ik het leuk om sommige stukken nog wat uit te werken. Het verhaal hieronder is uit het reisdagboek in de zomer van 2017 toen we in Noorwegen waren.

... Als we de uitlopers van de Sognefjord voorbij zijn, staan we bij Kyrkjestolane opeens op een hoogvlakte. Afgeronde bergtoppen omsluiten het gebied als een brede rand om een kom. We stoppen op een parkeerplaats naast een stuk of wat andere auto's. Verbaasd over dit veranderde landschap kijken we rond. De omgeving is kaal en ruig; behalve lage berkenstruiken groeit hier niet veel anders dan gras. De weg snijdt de vlakte met een kaarsrechte lijn in tweeën. Verspreid staan een tiental houten (vakantie?)huisjes, hier en daar met een auto erbij. Verder is er niets.
Behalve een kerk.
We lopen ernaar toe; het is modern vierkant stenen gebouw van misschien tien bij tien meter met een puntig grijs dak als een keurige puntmuts. Een smalle strook ramen rondom. We voelen aan de deur en die gaat gemakkelijk open. Bijzonder eigenlijk dat we op vakantie bijna altijd kerkjes van binnen bekijken, thuis in Nederland doen we dat zelden. Binnen is het stil. Stofjes dansen in het zonlicht dat door de ramen schijnt.
Eenvoudige houten kerkbanken staan gericht naar een soort kansel. Onder de punt van het dak hangt een simpele ronde kroonluchter met peertjes.


We staan in de St Tomaskerk, geopend in 1971 op de plek waar ooit een kleine staafkerk stond die bezocht werd door reizigers die langs deze route over het Filefjell gebergte van west naar oost trokken. Daarnaast trok de kerk mensen uit de wijde omgeving voor Syftesok, een oude katholieke Noorse feestdag op 2 juli om de heilige Swithun te herdenken. In de staafkerk heersten magische krachten en tijdens de dienst genazen mensen van allerlei kwalen. Na het religieuze deel van de herdenking was het tijd voor feestelijkheden waarbij gedanst en gedronken werd. Toen dat laatste de overhand kreeg en zelfs de spuigaten uitliep, besloot de verantwoordelijke geestelijke dat het zo niet langer kon. De staafkerk werd gesloopt en het hout verkocht. Dat was in het jaar 1808.

Buiten wacht een groepje van vijf schapen ons op. Twee van hen hebben een bel rond hun nek. Ze lijken net zo verwonderd als wij en blijven rustig staan voor een foto. Als ze verder lopen klingelt het luid.


maandag 11 februari 2019

Auto..worst?

Natuurlijk is het niets meer of minder dan een reclamestunt (niet mijn foto hoor, het vreemd uitgedoste voertuig bedoel ik) bij de plaatselijke supermarkt. Gelukkig malen kinderen daar niet om, die hebben gewoon plezier.

zondag 10 februari 2019

Gelezen: De Opwindvogelkronieken van Haruki Murakami

Een collega vroeg mij een paar dagen geleden wat ik aan het lezen was, en toen ik vertelde over De Opwindvogelkronieken merkte ik dat ik het eigenlijk best lastig vond om het verhaal in een paar zinnen samen te vatten. Hoofdpersoon is dertiger Tõru Okado, die met zijn vrouw Kumiko en kat Noboru Wataya, genoemd naar de broer van Kumiko, in een buitenwijk van Tokyo woont. Tõru heeft net zijn baan opgezegd omdat hij niet meer zo thuis voelt in het hectische leven, maar weet ook niet goed wat hij wel wil en besluit even een tijdje niets te doen.
Dan verdwijnt de kat en dat is de start van allerlei gebeurtenissen. Hij leert een buurmeisje kennen, May Kasahara, krijgt rare telefoontjes, en maakt kennis met de zussen Malta en Kreta Kano die door Kumiko's broer zijn ingehuurd om de kat te helpen zoeken. Als Kumiko op een dag niet thuiskomt en onvindbaar blijkt, begint Tõru een krankzinnige zoektocht naar zowel de kat als zijn vrouw. Centraal hierbij staan een steeg die van alle kanten afgesloten is, een huis dat leeg staat en vervloekt lijkt te zijn en waar in de tuin een diepe put is waarin Tõru zich regelmatig terugtrekt. Hij belandt hier in een soort schemerwereld waarbij niet meer duidelijk is wat echt is en wat niet.
Nootmuskaat en haar zoon Kaneel kruisen zijn pad, en dan is daar luitenant Mamiya. Hun levensverhalen komen voorbij, met de executie van dieren in de dierentuin, oorlogsverschrikkingen en Russische strafkampen.
Ondertussen gaat Noboru Wataya, de zwager van Tõru, een steeds grotere rol spelen, zowel in het leven van Tõru als in de maatschappij als Noboru de politiek in gaat.

Gisteravond had ik het boek uit. De (op mijn ereader) 777 pagina's vertellen een merkwaardig en intrigerend verhaal, en nemen je bijna in één adem mee naar het eind omdat het zo prachtig opgeschreven is. Niets is wat het lijkt, maar toch ook weer wel. Voordat ik aan het boek begon las ik in een recensie dat je aan het eind zou willen dat het nog verder ging, en dat had ik ook. Het was mijn eerste kennismaking met Haruki Murakami, en ik ga zeker meer van hem lezen.

zaterdag 9 februari 2019

Dames opgepast!


Mijn hart maakt regelmatig even een vreugdesprongetje als ik weer eens een creatief bedacht en humorvol bordje tegenkom ergens. Een goed voorbeeld daarvan is deze 'etiquette van het huis', die ik vond en fotografeerde in het damestoilet van de lunchroom Stadswaag in Leeuwarden.
Dus dames, 't is maar dat jullie het weten 😄

vrijdag 8 februari 2019

Postcrossing kaartje uit Nederland

Onlangs heractiveerde ik mijn Postcrossing account. Het was alweer 5 jaar geleden dat ik mijn laatste post ontving en verzond, maar ineens kreeg ik er weer zin in! En vandaag ontving ik mijn eerste kaartje, van Syl uit ons eigen kikkerlandje. Een oerhollandse kaart, schrijft ze.
Zeker! Prachtig, die tulpenvaas.

donderdag 7 februari 2019

Her Majesty The Queen

Als wij ergens een stad(je) bezoeken vinden we het heerlijk om -zonder vooropgezet plan- kriskras het centrum, en dus ook de straatjes meer achteraf te verkennen. Het brengt ons vaak op onverwacht leuke en bijzondere plekken. Zo wuifde in het Deense Ribe Her Majesty Queen Elizabeth ons zomaar op koninklijke wijze toe vanachter een raam op de bovenverdieping van een huis. En er was niemand direct in de buurt, dus het was echt naar ons. Hoe leuk.

woensdag 6 februari 2019

Met hart en ziel

De foto hieronder met een detail van een eeuwenoude deur is een paar zomers geleden gemaakt in Maihaugen, een openluchtmuseum in het Noorse Lillehammer. Daar is te zien hoe het leven in Noorwegen er 200 jaar en langer geleden aan toe ging. 


Het museum is voortgekomen uit de verzameling van Anders Sandvig, een tandarts die aan het eind van de 19e eeuw al reizende door de vallei Gudbrandsdalen zijn beroep uitoefende. Zijn vrije tijd besteedde hij aan het bezoeken van antiek- en brocantemarkten, als die toen in wat voor vorm dan ook al bestonden tenminste. Het eerste wat hij ooit kocht was een stuk van een altaar afkomstig uit een kerk in Lillehammer, en een bewerkte houten bierpul. Deze aanwinsten stelde hij ten toon in de wachtkamer van zijn -inmiddels verkregen- tandartspraktijk.
Sandvig's verzamelwoede was echter niet te stuiten, want behalve oude meubels waarmee hij zijn eigen huis inrichtte, begon hij ook regelmatig oude gebouwen en huisjes aan te kopen. Die kregen een plaatsje in zijn achtertuin.

In zijn streven om de Noorse cultuur en geschiedenis levend te houden (en ook omdat hij ongetwijfeld ruimtegebrek had, of misschien begon zijn vrouw het zo zoetjesaan wel welletjes te vinden - zou heel goed kunnen toch?), verkocht hij begin 1900 zijn collectie aan de gemeente Lillehammer, die vervolgens het openluchtmuseum Maihaugen oprichtte. Anders Sandvig was daar nog lange tijd directeur, en bleef actief voor het museum tot op 85-jarige leeftijd.

Wij vonden het een reuze interessant museum, het bestrijkt een enorm gebied en behalve het openluchtgedeelte is er nog veel meer te zien. Kijk hier voor de website.

dinsdag 5 februari 2019

Merels in de tuin

Ik hoorde pas geleden dat het weer iets beter gaat met de merel. Gelukkig. Tegenwoordig ben ik blij om er eentje te zien in onze tuin. Jarenlang waren ze er elke dag, het hele jaar door. De Vogelbescherming roept op om in actie te komen voor de merel, en geeft 5 tips die helpen om de merelpopulatie weer sterk te maken. Bijvoorbeeld door fruit als appel of peer op de voedertafel te leggen, of door het plaatsen van een besdragende boom of struik. Kijk voor alle tips hier.
.
Deze foto is van een paar winters geleden.

zondag 3 februari 2019

Groene Wissels: Rolde en Ballooërveld

Hoera, zon! Dus rugzak opzoeken, broodje smeren voor onderweg, en hup wandelschoenen aan. Het is 0°C als we weggaan, maar in het zonnetje voelt het heerlijk. Uit de wind wel te verstaan.
Startpunt is het centrum van Rolde, bij de kerk.

Dan volgt een prachtige wandeling naar, langs en over het Ballooërveld, een enorm heideveld. Hier en daar ligt nog een restje sneeuw, maar dat mag geen naam hebben.

De route komt langs 3 hunebedden. Dit is nr D16, die wat afgelegen ligt op de Ballooër es, net voordat je het natuurgebied Kampsheide bereikt met z'n jeneverbessenbosjes.

Het laatste stuk, tussen Balloo en Rolde, loop je over het voormalige spoortraject Assen-Stadskanaal. Die spoorlijn werd in 1905 geopend door de NOLS (NoordOosterLocaal-Spoorweg Maatschappij), en was tot 1947 in bedrijf voor personenververvoer. Daarna moest men met de bus. 
Nu is het een wandelpad. Kijkend naar links zie je dat op de foto hierboven, en dat zagen de mensen toen dus ook uit de trein. 

Als wij wandelen zet ik de wandelapp Strava altijd aan, en aan het eind zie je dan zo'n kaartje. De exacte lengte van de route was 14,2 km -wat redelijk goed overeenkomt met de opgegeven afstand: 14 km. Ook vertelt Strava hoe lang je er over gedaan hebt, incl. de beweegtijd, en de hoogtetoename. Je hebt ook nog opties voor het tellen van de calorieën,  maar dat doe ik niet. Vind het zo leuk genoeg.

zaterdag 2 februari 2019

Mooi woord

Soms hoor je een zelfbedacht woord dat zo logisch en vanzelfsprekend klinkt dat je verbaasd bent dat het niet bestaat. Gistermiddag bakte ik een appeltaart, en zette 'm een tijdje op een rooster om af te koelen. Ik maakte er een foto van, stuurde die in een appje naar J en schreef dat ik mij reuze verheugde op een stukje taart die avond. Waarop de reactie kwam: Oh, ben je aan het voorsmullen?
Ja! Voorsmullen. Dat was precies wat ik aan het doen was, want -al zeg ik het zelf- de appeltaart zag er prachtig uit en rook verrukkelijk..

voorsmullen

PS. ..en smaakte heerlijk!

vrijdag 1 februari 2019

Leegte

Toen ik jong was moest ik er niets van hebben maar door de jaren heen ben ik er van gaan houden: de leegte van dit stukje noord Nederland. Weidse vlaktes, links en rechts zover je kunt kijken. Waar tijdens de winter en het vroege voorjaar alleen de horizon te zien is, slechts een enkele keer onderbroken door groepjes bomen waarin wonderlijk genoeg altijd precies een boerderij past.
Boven het streepje aarde waarop we staan lijkt de oneindige lucht nog oneindiger. Onzichtbare krachten duwen wolken voorbij, geirriteerd en razend. Diezelfde krachten laten 's zomers de graanvelden lieflijk golven. Dan zindert de warmte en houdt alles en iedereen de adem in door al dat moois.

Maar onder een loodgrijze lucht, als het buiten kletsnat en waterkoud is, is diezelfde leegte ook gewoon ontzettend troosteloos. Zo'n dag waarop het maar niet licht lijkt te willen worden. Dan zie je hier niemand. Dan wil je hier eigenlijk niet zijn.
Maar ook dat heeft z'n charmes natuurlijk.

woensdag 30 januari 2019

Fotograferen? Ja graag!

Het gebeurt maar weinig dat je in een museum niet mag fotograferen, maar dat je expliciet wordt uitgenodigd om plaatjes te schieten voelt best fijn. Chihuly zie je nu in het Groninger Museum.

maandag 28 januari 2019

Reusachtig

Eerder deze maand liepen wij op een koude berijpte zondagochtend in het bos langs deze stapel afgezaagde bomen. En wat ik nog nooit eerder gezien had: ze waren aan één kant geslepen zoals potloden! De groene stickers maakten het nog echter... alsof ze klaar waren gelegd voor een reuzenkind om later die ochtend mee te gaan kleuren..

zondag 27 januari 2019

Winterquiche

In het krantje van een grote supermarkt stond een recept voor een zuurkoolquiche, en die maakte ik vorige week. Ik verving alleen de beenhamreepjes door plakjes katenspek, en het bekertje slagroom door crème fraîche. En ik gebruikte verse zuurkool in plaats van uit een pak. Heerlijk!
Zeker voor herhaling vatbaar. Supermakkelijk trouwens met het kant en klare taart- en quichedeeg uit de koeling van de supermarkt; uitrollen en klaar.

Vervolgens maakte ik een tekening voor in het bullet journal, iets wat ik van plan ben om vaker te doen met een recept. Met een voorbeeld dat ik online vond ben ik aan het varieren gegaan om de door mij gebruikte ingredienten erin kwijt te kunnen.


zaterdag 26 januari 2019

Fruitstickers

Je vindt de gekste verzamelingen online. Tijdschrift Flow maakte me attent op fruitstickers. Je weet wel, die kleine vaak ovale stickertjes die soms op mandarijnen geplakt zitten als je ze koopt. Vaak zijn het kleine schilderijtjes, las ik. In onze fruitschaal met appels, sinaasappels en bananen, zag ik deze op een banaan:


Hoewel geen mini-schilderijtje, maar wel eentje die de nieuwgierigheid prikkelt. Ik typte het adres in van de genoemde site, vulde de code in en zag een foto van een vriendelijke en breed lachende man met de tekst: "uw banaan is op de Maria Jose farm in Ecuador opgegroeid."
Verder stond er allerlei informatie over de plantage. De grootte, dat er 100 mensen werkten, waar het precies was in Ecuador, en dat het er op dat moment zwaarbewolkt was met een vochtigheidspercentage van 88%.
Leuk om te weten? Zeker.
Toch?

Kijk maar eens op Instagram voor de echte kunstwerkjes, zoek op: fruit_stickers.

vrijdag 25 januari 2019

Highlights

Wij waren van de week bij de voorstelling `Highlights´ van Tineke Schouten, in ons plaatselijk theater. Een show waarin ze, zoals ze zelf zei, de balans opmaakt en viert wat er goed gaat in het leven. Niet minder dan 23 avondvullende shows gingen deze vooraf, en zoals de titel al aangeeft is deze voorstelling een combinatie van de leukste, beste en meest bekende sketches en liedjes. Maar er is ook compleet nieuw materiaal bij.
De hoogtepunten voor mij waren toch wel de Belgische paaldanseres (dat pak wat ze aanheeft is hilarisch) en de praatjes van Bep Lachebek die de artiestenparade aankondigt. Maar ook Andrea Riool was heel vermakelijk. Naast H zat een mevrouw die het op een aanstekelijke manier constant echt uitgierde van de lach. Soms zo erg dat we opzij keken of ze er niet in bleef.

Bij binnenkomst kregen we allemaal een programmaboekje, hoe leuk is dat.


Wat mij betreft is Highlights een aanrader. Wat een artieste is ze! Alleen al dat razendsnelle verkleden tussendoor is een kunst op zich.